Ik ben sociaal incapabel?

Wanneer vanochtend om 8:15uur mijn wekker afliep, begon ik meteen alle mogelijke excuses te bedenken om toch maar niet naar de groepstherapie te gaan. Al snel kwam ik mijn innerlijke criticus weer tegemoet en probeerde hij mij op alle mogelijke manieren thuis te houden. “Nieuwe mensen, ooh nee dan moet ik sociaal zijn. Wat als ze mij niet mogen, dan zit ik daar? Als ik dat ga zeggen, dan denken mensen misschien dat ik raar ben, of dom. Is het wel toegestaan dat ik hierop reageer, gaan mensen dat wel appreciëren?” Deze monoloog houd ik dagelijks met mezelf. Bij alles wat ik doe of zeg, gaat een heel denkproces vooraf. Uitputtend en vermoeiend, maar op een of andere manier speelt hier ook een grote angst dat deze beperking op termijn gaat leiden tot volledige isolatie.

groepstherapie 2

“Het is nu of nooit!  Als het nu niet is zal de situatie nooit veranderen.” zei ik tegen mezelf en met volle moed, stress en zenuwen ben ik de auto ingestapt en naar de therapie gereden. Onmiddellijk werd ik daar met open armen en een warm gevoel ontvangen. Ik voelde mij trots. We dronken koffie, anderen thee of water en hadden een rustige conversatie over wat losse onderwerpen. De sfeer zat goed en ik voelde me absoluut niet ongemakkelijk  of minderwaardig. Mijn innerlijke criticus heb ik gedurende de therapie niet meer gehoord. Een opgelucht gevoel stroomde door mijn lichaam en plots merkte ik bij mezelf dat ik voor het eerst in vele jaren gewoon kon zijn wie ik ben.

De klok sloeg 9:30uur als de therapeut aangaf om te beginnen. We zaten met zes in een kring, vijf dames en een man. Ik merkte dat de zenuwen en de stress weer de kop op staken toen de therapeut voorstelde om ons kort voor te stellen. Ik ging meteen met mezelf in dialoog. “Hallo, ik ben Lise en ik ben sociaal incapabel.” Want zo label ik mezelf keer op keer. “Vandaag niet! Vandaag doe ik het anders!” Toen het mijn beurt was zei ik redelijk zelfverzekerd: “Ik ben Lise en het heeft mij veel moed gekost om vandaag tot hier te komen.” Niemand bekeek mij raar en er werd zelfs op geantwoord ‘dat is herkenbaar’.

Dat was het moment waarop ik al mijn slechte gedachten en mijn oordelen over mezelf kon loslaten. Het was een moment van thuiskomen, er bij te horen en mijn stem te laten gelden zonder een oordeel of kritiek te krijgen. Het was een plek waar het toegelaten is om jouw emoties te uiten, waar het toegelaten is om je slecht te voelen, om boos en bang te zijn, maar ook om gelukkig te zijn.

Ik ben niet sociaal incapabel. Zelfzekerheid, zelfvertrouwen en assertiviteit kan je leren!  Een levensles die mij altijd zal bij blijven. Ik ben niet alleen en dat heb ik vandaag ondervonden. Als HSP’er heb ik altijd het gevoel gehad een buitenstaander te zijn, maar vandaag weet ik dat het oké is om zo te zijn. Het is oké om ‘echt’ te zijn.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s