Na mijn trombose en 12 kg gewichtsverlies, kan ik eindelijk mezelf zijn.

 

MenaEen mollige kleuter, niets mis mee, toch? Want wat is er nu schattiger dan die rode, bolle kaakjes waar oma’s oh zo graag in knijpen? De meeste kleuters groeien er wel uit, maar neen, ik niet. Nu ja, zo erg is dat toch niet. 

‘Te dik’

Toch ben ik bijna doorheen de hele basisschoolperiode gepest geweest. Niet uitgenodigd worden op verjaardagsfeestjes, uitgesloten worden bij spelletjes op de speelplaats.

 

Basisschool

‘Je bent te dik om mee te spelen’ kreeg ik telkens te horen. Turnlessen waren altijd DE hel van de week. Ik werd altijd als laatste
gekozen en dan hoorde je ze steevast ‘fluisteren’: “neen, niet die kiezen want ze is te dik om te lopen”. Ik ging me steeds meer en meer afzonderen en toen mijn beste vriendin van school veranderde voelde ik me pas echt eenzaam en verlaten. De basisschool was niet zo een leuke periode voor mij.

Wat was ik blij, toen ik eindelijk naar het middelbaar mocht. Dat dacht ik althans. Ik werd nog steeds niet geaccepteerd. Turnlessen bleven DE hel want ja, ik was nog steeds ‘te dik’ om te  lopen. Mijn zelfbeeld werd alsmaar negatiever.

Ik zag hoe mooi en slank meisjes om me heen werden en dat sommige al een vriendje hadden en dat was pijnlijk om te zien. Met jongens praten was al helemaal taboe voor mij, want waarom zouden ze met iemand zoals mij willen praten of zelfs gewoon gezien willen worden.

DSC00191

Na een tijd begon ik mij zelfs af te vragen waarom ik vrienden had en vroeg ik hen zelfs of ze zich niet schaamden om met mij rond te lopen. Dan kreeg ik zo een rare blik terug van ‘wat vraag jij nu?’. Ik schaamde me gewoon ontzettend hard voor mezelf.

‘Waarom werk je er dan niet aan? Waarom ga je niet op dieet? Hoe kan je zelfs zo dik worden? Je bent op skivakantie geweest en nog niets afgevallen, hoe kan dat zelfs?’  Deze vragen en opmerkingen kreeg ik bijna elke dag te horen. Hoe gemeen kunnen mensen zelfs zijn. Voor eens en altijd krijg je nu het antwoord. Ik ben al heel mijn leven op dieet, je kan het je niet eens voorstellen.

Op mijn 10e zat ik zelfs al bij de diëtiste. Alles heb ik geprobeerd, maar niks werkte. Tijdens de pauze durfde ik zelfs geen tussendoortje meer eten. ‘Ze is nog niet dik genoeg zeker, moet ze nog maar iets eten’ dit is wat ik serieus dacht dat mensen gingen denken, dus at ik maar niet. Natuurlijk als ik thuis kwam, was ik volledig uitgehongerd.

Obesitas 

In 2010 verloor ik mijn opa, een jaar erna kreeg mijn mena kanker en in 2012 moest ik ook afscheid nemen van haar. Ik ben toen 10 kilo aangekomen in nog geen half jaar tijd.

fullsizeoutput_6

Plots stond  de weegschaal op 72, had ik een BMI van 31,15 en behoorde ik tot de categorie obesitas. Ja hoor, je leest het goed. Ik was 1m 52cm en woog 72 kg. Dat was ook het moment dat ik de klik heb gemaakt en tegen mezelf heb gezegd: ‘zo kan het echt niet meer’. Samen met mijn ouders ben ik naar de dokter gegaan om hulp te zoeken. Het moest stoppen, de pesterijen moesten stoppen, mijn negatieve zelfwaarde moest weer worden  opgekrikt, dit kon niet meer blijven duren.

Moeilijk? Ja, enorm! Ergens aan beginnen is altijd moeilijk, vooral als je er geen einde aan ziet komen. Ik begon te sporten, maar ik haatte het zo hard. Het kostte me zo veel moeite en het was enorm uitputtend. Ik sportte een uur per dag en lette goed op mijn voeding, maar ik had zoveel momenten dat ik het wou opgeven omdat ik gewoonweg de eerste weken geen resultaat zag.

Na twee maanden begonnen mensen te zeggen dat ik er goed uit zag en dat ze zagen dat ik al enkele kilo’s minder woog. Deze complimentje alleen al hebben mij de moed gegeven om verder te doen en niet op te geven. Mijn conditie werd beter en beter, ik kon bijna een uur sporten zonder te stoppen. Wat was ik zo trots op mezelf!

Hersentrombose

Helaas bleef dit niet zo want vorig jaar sloeg het noodlot toe en heb ik een hersentrombose gekregen. Ik heb toen een week in het ziekenhuis gelegen. Ik herinner me nog heel goed toen de verpleegsters me plots naar een kamer brachten met allemaal machines en dat de spoedarts me zei: ‘We hebben bloed in de hersenen gevonden’.
Dat was even slikken.

IMG_20160617_140329

Gevolg? Een voos gevoel aan de hele rechterkant van mijn lichaam en chronische hoofdpijn. Ik ben toen moeten stoppen met mijn studies en heb vijf maanden thuis gezeten. Pas toen besefte ik dat het leven veel te kort is om niet jezelf te zijn. Dit was dan ook een doorslaggevend de factor om mijn leven over een andere boeg te gooien.

Nieuw begin

In september ben ik begonnen aan een hele nieuwe opleiding, iets wat ik eigenlijk al veel langer wilde doen. Ik ben journalistiek gaan studeren in Brussel. Een nieuwe school, een nieuwe stad, een nieuw begin. En wat een fantastische mensen dat ik daar heb leren kennen? Ongelooflijk! Geen roddels meer, geen gemene mensen meer, gewoon super!

Ik ben nu 12 kg lichter. Er staat geen 72 kg meer op de weegschaal, maar 60 en met een BMI van 25 behoor ik niet meer tot de categorie obesitas. Ik ben apentrots op mezelf dat ik na alle tegenslagen nog altijd rechtop sta. Geen haar op mijn lichaam dat eraan denkt ook maar één keer op te geven. What doesn’t kill you makes you stronger, niet?PicMonkey Collage

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s